नीट पाट करूनि थाट । दावीतसे तोरा । आपणाकडे पाहो कोणी । निघाली बाजारा ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ ते सौरी नव्हे निकी । भक्तीविण फिकी ॥२॥ चांग भांग करूनि सोंग । दावी माळा मुदी । रुक्याची आस धरूनि । हालवी ती फुदी ॥३॥ थोरे घरीं करी फेरी । तेथें नाचे बरी । जेथें निघे रुका । तेथें हालवी टिरी ॥४॥ आंत मांग बाहेर चांग । सौरी ती नव्हे तेग । तुका दास नटतसे । न करी त्याचा संग ॥५॥

नीट नटूनथटून, ऐट दाखवत, "माझ्याकडे कुणीतरी बघावं" म्हणून ती बाजारात निघाली ॥१॥ धृ.॥ अशी नाचणारी खरी शोभत नाही, भक्तीशिवाय ती फिकीच असते ॥२॥ चांगलं-वाईट असं सोंग करून गळ्यात माळा, बोटांत मुद्रा दाखवते; पैशाच्या आशेने कंबर हलवत नाचते ॥३॥ मोठ्या घरी फेरी मारून तिथे चांगली नाचते; जिथे पैसा मिळतो तिथेच कंबर हलवते ॥४॥ आतून वाईट, बाहेरून चांगली दिसणारी अशी नाचणारी खरी भक्त नव्हे; तुकारामाचा दास मात्र खऱ्या भावानं नटतो, अशा दिखाव्याची संगत तो धरत नाही ॥५॥ (टीप: काही शब्द अनिश्चित, अर्थ अंदाजे.)