चाल माझ्या राघो, डोंगरीं दिवा लागो ॥ध्रु.॥ घर केलें दार केलें, घरीं नाहीं वरो, सेजारणी पापिणीचीं पांच पोरें मरो ॥१॥ घरीं पांच पोरें, तीं मजहुनि आहेत थोरें, पांचांच्या बळे खादलीं बावन केळें ॥२॥ घर केलें दार केलें, दुकान केला मोठा, पाटाची राणी धांगडधिंगा तिचा मोठा ॥३॥ दुकान केला मोठा, तर पदरीं रुका खोटा, हिजडा ह्मणसी जोगी, तर सोळा सहस्त्र भोगी, तुका ह्मणे वेगीं, तर हरि ह्मणा जगीं ॥४॥

चल रे माझ्या राघोबा, डोंगरावर दिवा लागू दे (उजाडू दे) ॥धृ.॥ घर बांधलं, दार बांधलं, पण घरात नवराच नाही; शेजारच्या पापी बाईची पाच मुलं मरोत, अशी बडबड चालू आहे ॥१॥ घरात पाच मुलं आहेत, ती माझ्याहून मोठी आहेत; त्या पाचांच्या जोरावर बावन्न केळी खाल्ली ॥२॥ घर बांधलं, दार बांधलं, मोठं दुकानही थाटलं; पण घरंदाज बाईचा तोरा मात्र धांगडधिंगाच जास्त ॥३॥ दुकान मोठं थाटलं तरी पदरात खोटाच पैसा; याला हिजडा म्हणावं की जोगी, कारण हा सोळा हजार गोपींचा भोगीही निघतो; तुकाराम म्हणतात, लौकर एवढंच करा, जगात फक्त हरिचंच नाव घ्या ॥४॥ (टीप: हा अभंग लोकभाषेतील कोड्यासारखा असल्याने अर्थ अनिश्चित आहे; कृपया विशेष तपासून घ्यावा.)