जन्मा आलिया गेलिया परी । भक्ति नाहीं केली । माझे माझे ह्मणोनियां । गुंतागुंतो मेलीं ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ येथें कांहीं नाहीं । लव गुरूच्या पायीं । गुरुविण मार्ग नाहीं । करिसी तें फोल ॥२॥ खाउनी जेउनि लेउनि नेसुनि । ह्मणती आह्मी बऱ्या । साधु संत घरा आल्या । होती पाठमोऱ्या ॥३॥ वाचोनि पढोनि जाले शहाणे । ह्मणती आह्मी संत । परनारी देखोनि त्यांचें । चंचळ जालें चित्त ॥४॥ टिळा टोपी घालुनि माळा । ह्मणती आह्मी साधु । दयाधर्म चित्तीं नाहीं । ते जाणावे भोंदु ॥५॥ कलियुगीं घरोघरीं । संत जाले फार । वीतभरी पोटासाठीं । हिंडती दारोदार ॥६॥ संत ह्मणती केली निंदा । निंदा नव्हे भाई । तुका असे अनन्यें भावें शरण संतां पायीं ॥७॥

जन्माला येऊन गेलात, तरी भक्ती काही केली नाही; "माझं माझं" म्हणत गुंत्यातच अडकून मेलात ॥१॥ धृ.॥ यापलीकडे खरं तर काही नाहीच, फक्त गुरूच्या चरणी नतमस्तक व्हा; गुरूशिवाय दुसरा मार्गच नाही, बाकी जे काही कराल ते सगळं व्यर्थच आहे ॥२॥ खाऊन, जेवून, दागिने घालून, नटूनथटून, "आम्ही चांगल्या" असं म्हणवून घेतात; पण साधुसंत घरी आले की त्यांच्याकडे पाठ फिरवतात ॥३॥ वाचून-पढून शहाणे झाले की स्वतःला "आम्ही संत" म्हणवून घेतात; पण परस्त्री बघितली की यांचं मनच चंचल होतं ॥४॥ टिळा-टोपी घालून, गळ्यात माळा घालून "आम्ही साधू" म्हणवतात; पण मनात दया-धर्म नसेल तर ते ढोंगीच समजावेत ॥५॥ या कलियुगात घरोघरी असे ढोंगी संत खूप झालेत; पोटाच्या भुकेसाठी दारोदार हिंडत असतात ॥६॥ खरे संत म्हणतील की ही निंदा केली, पण भावा, ही निंदा नाही; तुकाराम तर अनन्यभावानं संतांच्याच चरणी शरण आहेत ॥७॥ (टीप: दुसऱ्या ओळीतील एक विसंगत तुकडा शेजारच्या अभंगातून चुकून मिसळल्याचे लक्षात घेऊन वगळला आहे.)