अनंत जुगाचा देव्हारा । निजबोधाचा घुमारा । अवचिता भरला वारा । या मल्लारी देवाचा ॥१॥ शुद्धसत्त्वाचा कवडा मोठा । बोधबिरडें बांधला गांठा । गळां वैराग्याचा पट्टा । वाटा दावूं या भक्तीच्या ॥२॥ हृदयकोटंबा सांगातें । घोळ वाजवूं अनुहातें । ज्ञानभंडाराचें पोतें । रितें नव्हे कल्पांती ॥३॥ लक्ष चौऱ्याऐंशी घरें चारी । या जन्माची केली वारी । प्रसन्न जाला देव मल्लारी । सोहंभावीं राहिलों ॥४॥ या देवाचें भरतां वारें । अंगीं प्रेमाचें फेंपरें । गुरुगुरु करी वेडेचारें । पाहा तुर्के भुंकविलें ॥५॥

अनंत युगांपासूनचा हा देव्हारा आहे, इथे आत्मज्ञानाचा घुमारा (नाद) घुमतोय; अचानक या मल्लारी देवाचा संचार माझ्यात भरला ॥१॥ शुद्ध सत्त्वगुणाचा मोठा कवडा आहे, बोधाची गाठ बांधली आहे, गळ्यात वैराग्याचा पट्टा घातलाय; या भक्तीचीच वाट आता दाखवू ॥२॥ हृदयातल्या घटासोबत अनाहत नादाचा घोळ (घंटानाद) वाजवू; ज्ञानाच्या भांडाराची ही पोतडी कल्पांतीही रिकामी होणार नाही ॥३॥ चौऱ्याऐंशी लाख योनींच्या चारी दारांतून फिरून या जन्माची वारी पूर्ण केली; मल्लारी देव प्रसन्न झाला आणि मी सोऽहं भावात राहिलो ॥४॥ या देवाचा संचार अंगात भरताच अंगात प्रेमाचा कंप येतो, वेडय़ासारखा गुरगुर आवाज होतो; पाहा, जणू परका वासनाभावच हाकलून दिलाय ॥५॥ (टीप: गोंधळ/भक्तिविधीसंबंधी विशिष्ट पारिभाषिक शब्दांमुळे काही ओळींचा अर्थ अंदाजे घेतला आहे.)