वाट पाहें बाहे निडळीं ठेवुनियां हात । पंढरीचे वाटे दृष्टि लागलें चित्त ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ कई येतां देखें माझा मायबाप । घटिका बोटें दिवस लेखीं धरूनिया माप ॥२॥ डावा डोळा लवे उजवी स्फुरते बाहे । मन उताविळ भाव सांडुनियां देहे ॥३॥ सुखसेजे गोडचित्तीं न लगे आणीक । नाठवे घर दार तान पळाली भूक ॥४॥ तुका ह्मणे धन्य दिवस ऐसा तो कोण । पंढरीचे वाटे येतां मूळ देखेन ॥५॥

कपाळावर हात ठेवून मी वाट पाहतोय; पंढरीच्या वाटेवरच माझी नजर आणि मन खिळून राहिलंय ॥१॥ धृ.॥ माझा माय-बाप कधी येताना दिसेल, म्हणून बोटांवर घटका मोजतोय, दिवस मोजून माप धरून बसलोय ॥२॥ डावा डोळा लवतोय, उजवा बाहू स्फुरण पावतोय; मन उतावीळ होऊन देहभानही विसरून गेलंय ॥३॥ सुखाच्या शय्येतही, गोड पदार्थातही आता मन रमत नाही; घरदाराची आठवणही येत नाही, भूक-तहानही पळून गेलीय ॥४॥ तुकाराम म्हणतात, असा धन्य दिवस कोणता असेल, की ज्या दिवशी पंढरीच्या वाटेनं विठ्ठलाचं आमंत्रण येताना मी बघेन! ॥५॥