तुझें दास्य करूं आणिका मागों खावया । धिग् जिणें माझें पंढरीराया ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ काय गा विठोबा तुज ह्मणावें । थोराच्या दैवें गोड शुभअशुभ ॥२॥ संसाराचा धाक निरंतर आह्यांसी । मरण भलें परि काय अवकळा तैसी ॥३॥ तुझे शरणागत शरण जाऊं आणिकांसी । तुका ह्मणे कवणा लाज हें कां नेणसी ॥४॥

तुझी सेवा करून जर अन्नासाठी दुसऱ्यांपुढे हात पसरावा लागला, तर माझं हे जगणं धिक्कारार्ह आहे, पंढरीराया ॥१॥ धृ.॥ विठोबा, तुला काय म्हणावं बरं! मोठ्यांच्या नशिबी बरं-वाईट दोन्हीही गोडच वाटतं ॥२॥ आम्हांला संसाराची भीती कायमचीच वाटते; मरण एक वेळ चांगलं, पण अशी दुर्दशा नको ॥३॥ तुला शरण आलेल्यांनी पुन्हा दुसऱ्याला शरण जावं, तुकाराम म्हणतात, याला काही लाज कशी वाटत नाही तुला? ॥४॥