आह्मी तरी आस । जालों टाकोनि उदास ॥ १ ॥ ध्रु. ॥ आतां कोण भय धरी । पुढें मरणाचें हरी ॥ ध्रु. ॥ भलते ठायीं पडों । देह तुरंगीं हा चढो ॥ २ ॥ तुमचें तुह्मांपासीं । आह्मी आहों जेसीं तेसीं ॥ ३ ॥ गेले मानामान । सुखदुःखाचें खंडन ॥ ४ ॥ तुका ह्मणे चित्तीं । नाहीं वागवीत खंती ॥ ५ ॥

आम्ही तर आता सगळी आशा सोडून पूर्णपणे निरपेक्ष झालो आहोत. आता मला कसलं भय उरलं आहे? पुढे तर हरीचंच मरण आहे. हा देह वाटेल तिथे पडो, वाटेल त्या मार्गावर जावो. तुमचं जे आहे ते तुमच्यापाशीच राहो; आम्ही मात्र जसे आहोत तसेच राहू. मानापमान संपला, सुखदुःखाचा भेदही संपला. तुकाराम म्हणतात, माझ्या मनात आता काहीही खंत उरलेली नाही.