गळित जाली काया । हें चि लळित पंढरिराया ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ आलें अवसानापासीं । रूप राहिलें मानसीं ॥२॥ वाइला कळस । तेथें स्थिरावला रस ॥३॥ तुका ह्मणे गोड जालें । नारायणीं पोट धालें ॥४॥

माझी काया गळून गेलीय, थकून विरघळून गेलीय, पंढरीराया, हाच खरा लळित सोहळा आहे ॥१॥ धृ.॥ शेवटच्या घटकेपाशी आलोय, आणि मनात फक्त तुझंच रूप राहिलंय ॥२॥ या भक्तीचा कळस चढला आणि तिथेच रस स्थिरावला ॥३॥ तुकाराम म्हणतात, हे सगळं गोड झालं, नारायणाच्या नामानं पोट भरून तृप्त झालं ॥४॥