तया साटीं वेचूं वाणी । ऐकों कानीं वारता ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ क्षेम माझें हरिजन । समाधान पुसतां त्यां ॥२॥ परत्रींचे जे सांगाती । त्यांची याती न विचारीं ॥३॥ तुका ह्मणे धैर्यवंतें । निर्मळचित्तें सरवीं तीं ॥४॥

त्यांच्यासाठीच माझी वाणी खर्ची घालेन, त्यांच्याविषयीची वार्ता कानांनी ऐकत राहीन ॥१॥ धृ.॥ हरीच्या भक्तांना माझं क्षेम-कुशल आहे, त्यांना विचारलं की समाधान वाटतं ॥२॥ जे परलोकाचे (आध्यात्मिक प्रवासाचे) सोबती असतात, त्यांची जात-पात मी विचारत नाही ॥३॥ तुकाराम म्हणतात, जे धैर्यवान आणि निर्मळ चित्ताचे असतात, तीच खरी माणसं होत ॥४॥