अभय उत्तर संतीं केलें दान । जालें समाधान चित्त तेणें ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ आतां प्रेमरसें न घडे खंडण । द्यावें कृपादान नारायणा ॥२॥ आलें जें उचित देहविभागासी । तेणें पायांपासी उभीं असों ॥३॥ तुका ह्मणे करी पूजन वैखरी । बोबडा उत्तरीं गातो गीत ॥४॥

संतांनी मला "निर्भय राहा" असा शब्द दान केला, त्यामुळे माझं चित्त समाधानी झालं ॥१॥ धृ.॥ आता या प्रेमरसात खंड पडू नये, नारायणा, तूच कृपेचं दान दे ॥२॥ देहाच्या वाट्याला जे उचित आलं तेच घेऊन आम्ही तुझ्या पायांपाशी उभे आहोत ॥३॥ तुकाराम म्हणतात, वाणीनं पूजन करतो आणि बोबड्या शब्दांतच गीत गातो ॥४॥