निंदी कोणी मारी । वंदी कोणी पूजा करी ॥ १ ॥ ध्रु. ॥ मज हें ही नाहीं तें ही नाहीं । वेगळा दोहीं पासुनी ॥ ध्रु. ॥ देहभोग भोगें घडे । जें जें जोडे तें बरें ॥ २ ॥ अवघें पावे नारायणीं । जनार्दनीं तुक्‍याचें ॥ ३ ॥

कुणी निंदा करो, कुणी मारो; कुणी वंदन करो, कुणी पूजा करो. मला त्याचंही काही नाही आणि त्याचंही काही नाही - मी दोन्हींपासून वेगळाच राहतो. कर्मानुसार देहाला जो भोग मिळेल, तो जसा मिळेल तसा बरा. सगळं काही शेवटी नारायणापर्यंतच पोचतं - हीच जनार्दनाच्या तुकारामाची समजूत आहे.