नेणें गाऊं कांहीं धड बोलतां वचन । कायावाचामनेंसहित आलों शरण ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ करीं अंगीकार नको मोकळूं हरी । पतितपावन ब्रिदें करावीं खरीं ॥२॥ नेणें भक्तिभाव तुझा ह्मणवितों दास । जरि देसी अंतर तरि लज्जा कोणास ॥३॥ ह्मणे तुकयाबंधु तुझे धरियेले पाये । आतां कोण दुजा ऐसा आह्यांसी आहे ॥४॥

मला धड गाताही येत नाही, वचनही धड बोलता येत नाही; तरीही मी काया-वाचा-मनासहित तुला शरण आलोय ॥१॥ धृ.॥ माझा स्वीकार कर, हरी, मला सोडून देऊ नकोस; "पतितपावन" ही तुझी बिरुदावली खरी करून दाखव ॥२॥ मला भक्तीभावही धड कळत नाही, तरी मी स्वतःला तुझा दास म्हणवतो; जर तूच दूर लोटलंस तर मग लाज कोणाला वाटेल? ॥३॥ तुकयाबंधु म्हणतात, मी तुझेच पाय धरले आहेत; आता आम्हांला असा दुसरा कोण आहे? ॥४॥