गाऊं वाऊं टाळी रंगीं नाचों उदास । सांडोनि भय लज्जा शंका आस निरास ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ बळियाचा बळी तो कैवारी आमुचा । भुक्तिमुक्तिदाता सकळां ही सिद्धींचा ॥२॥ मारूं शब्दशस्त्रबाण निःशंक अनिवार । कंटकाचा चुर शिर फोडूं काळाचे ॥३॥ ह्मणे तुकयाबंधु नाहीं जीवाची चाड । आपुलिया तेथें काय आणिकांची भीड ॥४॥

गाऊ, टाळ्या वाजवू, रंगात येऊन उदास-विरक्त भावानं नाचू; भय, लाज, शंका आणि आशा सगळं सोडून देऊ ॥१॥ धृ.॥ बलवानांचाही बली, तोच आमचा कैवारी आहे; तोच सगळ्या सिद्धींचा, भोग आणि मोक्ष दोन्ही देणारा दाता आहे ॥२॥ आम्ही निःशंकपणे, न आवरता शब्दांचेच बाण मारू; काळाचंही शिर फोडून काट्याचा चुरा करून टाकू ॥३॥ तुकयाबंधु म्हणतात, आम्हांला आमच्या जिवाची तमा नाही; जिथे स्वतःचीच पर्वा नाही तिथे दुसऱ्यांची भीड कसली? ॥४॥