केला अंगीकार पंढरीच्या देवें । आतां काय करिती काळ मशक मानवें ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ घातलीं बाहेर तीं भय होतें ज्यानें । बैसला आपण तेथें घालुनियां ठाणें ॥२॥ लागों नेदी वारा दुजियाचा अंगासी । हा पुरता निर्धार कळों आला आह्यांसी ॥३॥ ह्मणे तुकयाबंधु न लगे करावी चिंता । कोणेविशीं आतां बैसलों हस्तीवरी माथां ॥४॥

पंढरीच्या देवाने माझा स्वीकार केला; आता काळ, डास किंवा मानव यांतलं कोण काय करणार माझं? ॥१॥ धृ.॥ ज्यांच्यामुळे भय वाटायचं त्यांना बाहेर घालवून त्याने स्वतःच तिथे ठाण मांडून बसकण घेतली ॥२॥ दुसऱ्या कशाचाही वारा माझ्या अंगाला लागू देत नाही, हा पक्का निर्धार आम्हांला कळून चुकलाय ॥३॥ तुकयाबंधु म्हणतात, आता कशाचीच चिंता करायला नको; जणू हत्तीच्या मस्तकावरच जाऊन बसलोय, एवढा निर्धास्त आहे ॥४॥