अगोचरी बोलिलों आज्ञेविण आगळें । परी तें आतां न संडावें राउळें ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ जाईल रोकडा बोल न पुसती आह्मां । तुझा तुझें ह्मणविलें पाहा पुरुषोत्तमा ॥२॥ न व्हावा न वजावा न कळतां अन्याय । न धरावें तें मनीं भलता करा उपाय ॥३॥ ह्मणे तुकयाबंधु हीन मी ह्मणोनि लाजसी । वारा लागों पाहातोहे उंच्या झाडासी ॥४॥

तुझी आज्ञा नसताना मी काहीतरी उगीचच जास्तीचं बोलून गेलो; पण देवा, आता ते तू टाकून देऊ नकोस ॥१॥ धृ.॥ माझा हा उघड बोल वाया जाईल, कुणी आम्हांला विचारणारही नाही; पुरुषोत्तमा, बघ, मी स्वतःला तुझाच म्हणवून घेतलं आहे ॥२॥ नकळत झालेला अन्याय ना व्हायला हवा होता ना टाळता आला; तो मनात न धरता योग्य तो उपाय कर ॥३॥ तुकयाबंधु म्हणतात, मी हीन आहे म्हणून तुला लाज वाटतेय का? पण उंच झाडालाच वाऱ्याचा जोर जास्त लागतो ॥४॥