जाली पाकसिद्धि वाट पाहे रखुमाई । उदक तापले डेरां चीकसा मर्दुनि पाई ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ उठा पांडुरंगा उशीर जाला भोजनीं । उभ्या आंचवणा गोपी कळस घेउनी ॥२॥ अवघ्या सावचित्त सेवेलागीं सकळा । उद्धव अक्रूर आले पाचारूं मुळा ॥३॥ सावरिली सेज सुमनयाति सुगंधा । रत्नदीप ताटीं वाळा विडिया विनोदा ॥४॥ तुका विनंती करी पाहे पंढरीराणा । असा सावचित्त सांगे सकळा जना ॥५॥

जेवण तयार झालंय, रखुमाई वाट पाहतेय; घागरींमधलं पाणी तापवून ठेवलंय, अंघोळीसाठी उटणंही तयार आहे ॥१॥ धृ.॥ ऊठ पांडुरंगा, जेवायला उशीर झालाय; हातात कळश्या घेऊन गोपी आचमनासाठी उभ्या आहेत ॥२॥ सगळेजण सावधपणे सेवेला सज्ज आहेत; उद्धव आणि अक्रूरही तुला बोलवायला आले आहेत ॥३॥ सुगंधी फुलांची शय्या सजवली आहे, रत्नजडित दिव्यांच्या ताटात तांबूल-विड्याची सिद्धता झाली आहे ॥४॥ तुकाराम विनंती करतो, पंढरीचा राणा बघ; सगळ्या लोकांना सावध राहायला सांगतोय ॥५॥ (टीप: "चीकसा" शब्दाचा नेमका अर्थ अनिश्चित असल्याने अंदाजे घेतला आहे; मूळ पानावर मिसळलेला "विषयानुक्रम" हा मुद्रणातील समास-मथळा वगळला आहे.)