घडिया घालुनि तळीं चालती वनमाळी । उमटती कोमळीं कुंकुमाचीं ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ वंदा चरणरज अवघे सकळ जन । तारियेले पाषाण उदकीं जेणें ॥२॥ पैस धरुनी चळा ठाकत ठायीं ठायीं । मौन्य धरुनी कांहीं नो बोलावें ॥३॥ तुका अवसरु जाणवितो पुढें । उघडलीं महाल मंदिरें कवाडे ॥४॥

पावलं टाकत वनमाळी चालतोय; त्याच्या कोवळ्या पावलांवर कुंकवाचे ठसे उमटतायत ॥१॥ धृ.॥ ज्यानं दगडांनाही पाण्यावर तारलं, त्याच्या चरणांची धूळ सगळ्यांनी वंदावी ॥२॥ अंतर राखून, हळू चालत, जागोजागी थांबत तो चालतोय; काहीसं मौन धरून, न बोलताच ॥३॥ तुकाराम पुढची वेळ सुचवतो, महालांची, मंदिरांची दारं उघडली गेली आहेत ॥४॥