भीतरी गेले हरी राहा क्षणभरी । होईल फळ धीर करावा ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ न करीं त्वरा ऐके मात । क्षण एक निवांत बैसावें ॥२॥ करूनी मर्दन सारिलें पाणी । न्हाले देव अंग पुसी भवानी ॥३॥ नेसला सोनसळा विनवी रखुमाई । वाढिलें आतां ठायीं चलावें जी ॥४॥ करुनियां भोजन घेतले आंचवण । आनंदें नारायण पहुडले ॥५॥ तुका मात जाणवी आतां । सकळां बहुतां होती ची ॥६॥

हरी आत गेलेत, तू क्षणभर थांब; धीर धर, त्याचं फळ नक्की मिळेल ॥१॥ धृ.॥ घाई करू नकोस, माझं ऐक; एक क्षण शांत बसावं ॥२॥ अंगाला उटणं चोळून पाणी घातलं, देव न्हाले; एक सेविका अंग पुसतेय ॥३॥ सोनेरी रेशमी वस्त्र नेसून रखुमाई विनवतेय, "आता वाढलंय, चला जेवायला" ॥४॥ भोजन करून आचमन घेतलं; आनंदाने नारायण पहुडले ॥५॥ तुकाराम आता ही वार्ता कळवतो; सगळ्यांना पुरेल इतकं प्रसादाचं असतंच ॥६॥