द्या जी आह्यां कांहीं सांगा जी रखुमाई । शेष उरलें ठायीं सनकादिकांचें ॥१॥ टोकत बाहेरी बैसलों आज्ञा । पुराया ग्रासा एकमेकां ॥२॥ येथवरी आलों तुझिया नांवें । आस करुनी आह्मी दातारा ॥३॥ प्रेम देउनियां बहुडा आतां दिला । तुका ह्मणे आतां विठ्ठल बोळा ॥४॥

रखुमाई, आम्हांला काहीतरी द्या हो, सांगा; सनकादिकांचं जे शेष उरलं असेल तेवढं तरी द्या ॥१॥ आज्ञेची वाट पाहत बाहेर बसलोय, एकमेकांचा घास पुरा करण्यासाठी ॥२॥ दातारा, तुझ्याच नावाची आशा धरून आम्ही एवढ्या लांब इथवर आलोय ॥३॥ प्रेमाने देऊन आता मला निरोप दिला; तुकाराम म्हणतात, विठ्ठल किती दयाळू आहे ॥४॥