सिणलेती सेवकां देउनि इच्छादान । केला अभिमान अंगीकारा ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ अहो दीनानाथा आनंदमुरती । तुह्मांसि शोभती ब्रीदें ऐसीं ॥२॥ बहुतांनीं विनविलें बहुतां प्रकारीं । सकळां ठायीं हरी पुरलेती ॥३॥ तुका ह्मणे अगा कुटुंबवत्सळा । कोण तुझी लीळा जाणे ऐसी ॥४॥

सेवकांना इच्छित दान देऊन तू थकलास; आणि त्यांचा स्वीकार करण्यातच तुला अभिमान वाटला ॥१॥ धृ.॥ अहो दीनानाथा, आनंदमूर्ती, अशी बिरुदं तुलाच शोभून दिसतात ॥२॥ अनेकांनी अनेक प्रकारे विनवण्या केल्या, आणि हरी, तू सगळीकडे सगळ्यांची इच्छा पुरवलीस ॥३॥ तुकाराम म्हणतात, अरे कुटुंबवत्सला, तुझी ही लीला अशी कोण जाणू शकेल? ॥४॥ (टीप: मूळ पानावर मिसळलेला "विषयानुक्रम" हा मुद्रणातील समास-मथळा वगळला आहे.)