कर कटावरी तुळसीच्या माळा । ऐसें रूप डोळां दावीं हरी ॥ १ ॥ ध्रु. ॥ ठेविले चरण दोन्ही विटेवरी । ऐसें रूप हरी दावीं डोळां ॥ ध्रु. ॥ कटीं पीतांबर कास मिरवली । दाखवीं वहिली ऐसी मूर्ती ॥ २ ॥ गरुडपारावरी उभा राहिलासी । आठवे मानसीं तें चि रूप ॥ ३ ॥ झुरोनी पांजरा होऊं पाहें आतां । येई पंढरीनाथा भेटावया ॥ ४ ॥ तुका ह्मणे माझी पुरवावी आस । विनंती उदास करूं नये ॥ ५ ॥

हातात तुळशीच्या माळा, कमरेवर हात ठेवलेलं तुझं ते रूप मला दाखव, हरी. दोन्ही पाय विटेवर ठेवलेलं तेच रूप माझ्या डोळ्यांना दाखव. कमरेला शोभणारा पिवळा पीतांबर - असं रूप मला लवकर दाखव. गरुडखांबाजवळ तू जसा उभा असतोस, तेच रूप सतत माझ्या मनात येतं. त्याच्या आठवणीने मी झुरून हाडकुळा होत चाललो आहे - आता ये, पंढरीनाथा, मला भेटायला. तुकाराम म्हणतात, माझी इच्छा पूर्ण कर - माझी ही विनंती वाया जाऊ देऊ नकोस.