हिरा ठेवितां ऐरणीं । वांचे मारितां जो घणीं ॥ १ ॥ ध्रु. ॥ तोचि मोल पावे खरा । करणीचा होय चुरा ॥ ध्रु. ॥ मोहरा होय तोचि अंगें । सूत न जळे ज्याचे संगें ॥ २ ॥ तुका ह्मणे तोचि संत । सोसी जगाचे आघात ॥ ३ ॥

हिरा ऐरणीवर ठेवला आणि घणाचे घाव खाऊनही तो टिकून राहिला, तरच तो खरा हिरा ठरतो; नाहीतर घाव बसताच त्याचा भुगा होतो. तसंच जे सोनं खरं असतं तेच घासूनही आपली झळाळी टिकवतं, जसा खरा दोरा आगीच्या सहवासातही जळत नाही. तुकाराम म्हणतात, खरा संत तोच, जो जगाचे आघात सोसूनही टिकून राहतो.