पावला प्रसाद आतां उठोनि जावें । आपला तो श्रम कळों येतसे जीवे ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ आतां स्वामी सुखें निद्रा करा गोपाळा । पुरले मनोरथ जातों आपुलिया स्थळा ॥२॥ तुह्यांसि जागवूं आह्मी आपुलिया चाडा । शुभाशुभ कर्मे दोष वाराया पीडा ॥३॥ तुका ह्मणे दिलें उच्छिष्टाचें भोजन । आह्यां आपुलिया नाहीं निवडिलें भिन्न ॥४॥

प्रसाद मिळाला, आता उठून जायला हवं; आपला हा शीण आता जिवाला जाणवतो आहे ॥१॥ धृ.॥ आता स्वामी, तू सुखानं झोप घे, गोपाळा; माझे मनोरथ पूर्ण झाले, मी आता माझ्या ठिकाणी जातो ॥२॥ आम्ही तुला आमच्याच गरजेपोटी जागं ठेवलं, शुभ-अशुभ कर्मांचे दोष आणि पीडा दूर व्हावी म्हणून ॥३॥ तुकाराम म्हणतात, मला उष्ट्या अन्नाचंच भोजन दिलं; आम्हांला त्यानं आपल्यापासून वेगळं मानलंच नाही ॥४॥ (टीप: मूळ ओळींतील शेवटचा अंक "१३" हा स्पष्ट मुद्रणदोष असल्याने क्रमानुसार "४" असा दुरुस्त केला आहे.)