माझिया मीपणा । जाला यावरी उगाणा ॥१॥ ॥ध्रु.॥ भोगी त्यागी पांडुरंग । त्यानें वसविलें अंग ॥२॥ टाळिलें निमित्त । फार थोडें घात हित ॥३॥ यावें कामावरी । तुका ह्मणे नाहीं उरी ॥४॥

माझ्या 'मी'पणाचा हिशोब आता इथेच संपला. भोगणारा आणि त्यागणारा - दोन्ही रूपांत पांडुरंगच आहे, त्यानेच हे शरीर व्यापले आहे. आता कुठलेही कारण किंवा सबब सांगण्याची गरज उरली नाही, त्यात फार मोठा फायदा-तोटाही नाही. जे करायचे ते नुसते करत राहावे; तुकाराम महाराज म्हणतात, माझे स्वतःचे असे आता काहीच शिल्लक उरलेले नाही.