आहे तें सकळ कृष्णा चि अर्पण । न कळतां मन दुजें भावी ॥१॥ ॥ध्रु.॥ ह्मणऊनि पाठी लागतील भुतें । येती गवसीत पांचजणें ॥२॥ ज्याचें या वंचलें आठव न होतां । दंड या निमित्ताकारणें हा ॥३॥ तुका ह्मणे काळें चेंपियेला गळा । मी मी वेळोवेळा करीतसे ॥४॥

जे काही आहे ते सगळे खरे तर कृष्णालाच अर्पण केलेले आहे, पण मन नकळत ते वेगळे - 'माझे' - असे मानू लागते. म्हणूनच मग नाना विकार-वासना त्याच्या मागे लागतात आणि त्याला सगळीकडून घेरून टाकतात. ज्याला हे भानही येत नाही की आपण स्वतःलाच फसवत आहोत, त्याला याच खोट्या मीपणामुळे शिक्षा भोगावी लागते. तुकाराम महाराज म्हणतात, मृत्यू गळा दाबून धरत असतानाही माणूस 'मी, मी' असेच वारंवार म्हणत राहतो.