तेलनीशीं रुसला वेडा । रागें कोरडें खातो मिडा ॥१॥ ॥ध्रु.॥ आपुलें हित आपण पाही । संकोच तो न धरी कांहीं ॥२॥ नावडे लोकां टाकिला गोहो । बोडिलें डोकें सांडिला मोहो ॥३॥ शेजारणीच्या गेली रागें । कुतर्‍यांनीं घर भरिलें मागें ॥४॥ पिसें रागें भाजिलें घर । नागविलें तें नेणे फार ॥५॥ तुका ह्मणे वांयां रागें । फेडिलें सावलें देखिलें जगें ॥६॥

एक वेडा माणूस तेलणीवर रुसला आणि रागाच्या भरात तेलावाचून कोरडेच अन्न खाऊ लागला. आपले खरे हित कशात आहे हे त्याला कळेनासे झाले, आणि कुठलाही संकोच न बाळगता तो हट्टाने वागत राहिला. लोकांना नावडेल असे वागत त्याने आपले घरदार सोडले, डोके भादरून टाकले आणि आपल्या आवडत्या गोष्टींचाही त्याग केला. शेजारणीच्या रागाने तो घर सोडून निघून गेला, आणि मागे त्याचे घर कुत्र्यांनी भरून गेले. वेड्या रागाच्या भरात त्याने स्वतःचेच घर जाळले, आणि आपण किती मोठे नुकसान करून घेतले आहे हेही त्याला कळले नाही. तुकाराम महाराज म्हणतात, अशा फुकाच्या रागापायी त्याने स्वतःचेच नुकसान करून घेतले, हे सगळ्या जगाने पाहिले.