सदा तळमळ । चित्ताचिये हळहळ ॥१॥ ॥ध्रु.॥ त्याचें दर्शन न व्हावें । शव असतां तो जिवें ॥२॥ कुशब्दाची घाणी । अमंगळ बोलीवाणी ॥३॥ नेणे शब्द पर । तुका ह्मणे परउपकार ॥४॥

माझे मन सतत तळमळत राहते, अंतःकरणाला सतत हळहळ लागून राहते. अशा माणसाचे दर्शनही होऊ नये, कारण तो जिवंत असूनही जणू प्रेतासमानच आहे. त्याच्या बोलण्यात नुसती घाणेरड्या शब्दांची दुर्गंधी असते, त्याची वाणी अमंगळ असते. त्याला दुसऱ्याचे चांगले बोलणे कळतच नाही. तुकाराम महाराज म्हणतात, त्याला परोपकार म्हणजे काय हेच माहीत नाही.