जया नाहीं नेम एकादशीव्रत । जाणावें तें प्रेत शव लोकीं ॥१॥ ॥ध्रु.॥ त्याचें वय नित्य काळ लेखीताहे । रागें दांत खाय करकरा ॥२॥ जयाचिये द्वारीं तुळसीवृंदावन । नाहीं तें स्मशान गृह जाणां ॥३॥ जये कुळीं नाहीं एक ही वैष्णव । त्याचा बुडे भवनदीच्या तापा ॥४॥ विठोबाचें नाम न उच्चारी जें तोंड । प्रत्यक्ष तें कुंड रजकाचें ॥५॥ तुका ह्मणे त्याचे काष्ठ हातपाय । कीर्तना नव जाय हरीचिया ॥६॥

ज्याला एकादशीच्या व्रताचा नेम नाही, त्याला जिवंत असूनही चालतेबोलते प्रेतच समजावे. काळ त्याचे आयुष्य सतत मोजत असतो आणि रागाने दात-ओठ खात असतो, त्याला घेऊन जाण्यासाठी जणू आतुर असतो. ज्याच्या दारात तुळशी वृंदावन नाही, ते घर म्हणजे जणू स्मशानच समजावे. ज्याच्या घराण्यात एकही विठ्ठलभक्त नाही, तो संसाराच्या दुःखरूपी नदीत बुडून जातो. जे तोंड विठोबाचे नाव घेत नाही, ते तोंड म्हणजे जणू परटाचे घाणेरडे धुण्याचे डबकेच. तुकाराम महाराज म्हणतात, जो हरिच्या कीर्तनाला कधीच जात नाही, त्याचे हातपाय म्हणजे जणू लाकडासारखे निर्जीवच समजावेत.