गरुडाचें वारिकें कासे पीतांबर । सांवळें मनोहर कैं देखेन ॥ १ ॥ ध्रु. ॥ बरवया बरवंटा घनमेघ सांवळा । वैजयंतीमाळा गळां शोभे ॥ ध्रु. ॥ मुगुट माथां कोटि सूर्यांचा झळाळ । कौस्तुभ निर्मळ शोभे कंठीं ॥ २ ॥ ओतींव श्रीमुख सुखाचें सकळ । वामांगीं वेल्हाळ रखुमादेवी ॥ ३ ॥ उद्धव अक्रूर उभे दोहींकडे । वर्णिती पवाडे सनकादिक ॥ ४ ॥ तुका ह्मणे नव्हे आणिकांसारिखा । तो चि माझा सखा पांडुरंग ॥ ५ ॥

पिवळा पीतांबर नेसलेला, सावळा आणि मनमोहक असा तो - मी त्याला कधी पाहीन? काळ्या ढगासारखं सुंदर सावळं रूप, गळ्यात वैजयंतीची माळ शोभते. डोक्यावर मुकुट कोट्यवधी सूर्यांसारखा तळपतो, गळ्यात निर्मळ कौस्तुभमणी शोभतो. त्याचं सुंदर मुख आनंदानं ओतप्रोत भरलेलं आहे, डाव्या बाजूला प्रिय रखुमादेवी उभी आहे. उद्धव आणि अक्रूर दोन्ही बाजूंना उभे आहेत, सनकादिक ऋषी त्याचं गुणगान गातात. तुकाराम म्हणतात, तो कुणासारखाही नाही - तोच एकटा माझा जिवलग सखा, पांडुरंग.