आह्मी सदैव सुडके । जवळीं येतां चोर धाके । जाऊं पुडी भिकें । कुतरीं घर राखती ॥१॥ ॥ध्रु.॥ नांदणूक ऐसी सांगा । नाहीं तरी वांयां भागा । थोरपण अंगा । तरी ऐसें आणावें ॥२॥ अक्षय साचार । केलें सायासांनीं घर । एरंडसिंवार । दुजा भार न साहती ॥३॥ धन कण घरोघरीं । पोट भरे भिकेवरी । जतन तीं करी । कोण गुरें वासरें ॥४॥ जाळी सकळ निश्चिंतीं । भांडवल शेण माती । झळझळीत भिंती । वृंदावनें तुळसीचीं ॥५॥ तुका ह्मणे देवा । अवघा निरविला हेवा । कुटुंबाची सेवा । तो चि करी आमुच्या ॥६॥

आम्ही सदैव मोकळे-निर्धास्त लोक आहोत, इतके की जवळ चोर आला तरी त्यालाच भीती वाटावी (कारण चोरण्यासारखे आमच्याकडे काहीच नसते). आम्ही थोडीशी भिक्षा मागून जगतो, आणि आमचे घर राखायला साधे कुत्रेही पुरेसे असतात. अशी निवांत, निश्चिंत राहणी असेल तर दाखवा पाहू, नाहीतर हा सगळा अभिमान व्यर्थच आहे. जर खरोखर मोठेपण हवे असेल, तर अशीच निर्भय, निरपेक्ष वृत्ती अंगी बाणवावी. आमचे हे घर मोठ्या कष्टाने उभे केलेले खरे, पण ते साध्यासुध्या, कमकुवत झाडांसारखेच आहे - त्याच्यावर जास्तीचे ओझे टाकण्याची गरजच नाही. आम्ही घरोघरी जाऊन थोडेफार धान्य-धन मागतो आणि भिक्षेवरच पोट भरतो; आमच्याकडे राखायला गुरे-वासरे अशी संपत्तीही नाही. आमच्या घरात कुठलीही चिंता नाही, शेण-मातीच आमचे सगळे भांडवल आहे, पण भिंती स्वच्छ-झळझळीत असतात आणि तुळशी वृंदावन हाच आमचा एकमेव साजशृंगार. तुकाराम महाराज म्हणतात, हे देवा, मी सगळी स्पर्धा-मत्सर तुझ्याच स्वाधीन केला आहे; आमच्या कुटुंबाची खरी काळजी तूच घेतोस.