वृत्ति भूमि राज्य द्रव्य उपाजिती । जाणा त्या निश्चितीं देव नाहीं ॥१॥ ॥ध्रु.॥ भाडेकरी वाहे पाठीवरी भार । अंतरींचें सार लाभ नाहीं ॥२॥ देवपूजेवरी ठेवूनियां मन । पाषाणा पाषाण पूजी लोभें ॥३॥ तुका ह्मणे फळ चिंतिती आदरें । लाघव हे चार शिंदळीचे ॥४॥

जे लोक उपजीविका, जमीन, राज्य, धनसंपत्ती मिळवण्यासाठीच धर्माचा बुरखा पांघरून उद्योग करतात, त्यांच्या ठिकाणी खरा देव नाही हे नक्की समजावे. जसा भाडोत्री हमाल फक्त मजुरीसाठी पाठीवर ओझे वाहतो, त्याला त्या ओझ्यातल्या खऱ्या साराशी काही देणेघेणे नसते, तसेच हे लोक असतात. वरवर देवपूजेत मन गुंतवून, प्रत्यक्षात लोभापोटी ते दगडालाच दगड पूजतात, त्यात खरी भक्ती नसते. तुकाराम महाराज म्हणतात, जे मोठ्या आदराचे नाटक करत प्रत्यक्षात फळाची अपेक्षा बाळगतात, ही सगळी लबाड, स्वार्थी माणसांची चलाखी असते.