आशाबद्ध जन । काय जाणे नारायण ॥१॥ ॥ध्रु.॥ करी इंद्रियांची सेवा । पाहे आवडीचा हेवा ॥२॥ भ्रमलें चावळे । तैसें उचित न कळे ॥३॥ तुका ह्मणे विषे । अन्न नाशियेलें जैसें ॥४॥

जे लोक सांसारिक आशा-आकांक्षांनी बांधले गेलेले आहेत, त्यांना नारायणाची काय ओळख असणार? ते फक्त आपल्या इंद्रियांची सेवा करत राहतात आणि आपल्या आवडीनिवडीपुरता हेवादावा करत बसतात. भ्रमिष्ट झाल्यासारखे बडबडत राहतात, त्यांना काय योग्य आहे तेच कळत नाही. तुकाराम महाराज म्हणतात, जसे विषामुळे चांगले अन्नही खराब होऊन जाते, तसेच या आशेमुळे त्यांचे चांगुलपण नासून जाते.