ढेकरें जेवण दिसे साचें । नाहीं तरि काचे कुंथाकुंथी ॥१॥ ॥ध्रु.॥ हे ही बोल ते ही बोल । कोरडे फोल रुचीविण ॥२॥ गव्हांचिया होती परी । फुके वरी खाऊं नये ॥३॥ तुका ह्मणे असे हातींचें कांकण । तयासी दर्पण विल्हाळक ॥४॥

ढेकर आली की जेवण खरोखर पोटभर झाले असे वाटते, नाहीतर नुसतेच विनाकारण कण्हत-कुंथत राहणे होय - दिखाव्याने भागत नाही, खरा अनुभवच खरा असतो. हे बोलणे किंवा ते बोलणे - जर त्यात खरा भाव नसेल, तर सगळे शब्द कोरडे आणि निःसत्त्वच असतात. एखादी गोष्ट दिसायला गव्हासारखी वाटली तरी नुसत्या दिखाव्यावर विश्वास ठेवून ती खाऊ नये. तुकाराम महाराज म्हणतात, जशी स्वतःच्या हातातली बांगडी दिसण्यासाठी आरशाची गरज नसते - जे उघड सत्य आहे, त्याला वेगळ्या पुराव्याची गरज नसते - तसेच खरी गोष्ट आपोआप उघड होते.