नव्हे आराणूक संवसारा हातीं । सर्वकाळ चित्तीं हा चि धंदा ॥१॥ ॥ध्रु.॥ देवधर्म सांदीं पडिला सकळ । विषयीं गोंधळ गाजतसे ॥२॥ रात्रि दीस न पुरे कुटुंबाचें समाधान । दुर्लभ दर्शन ईश्वराचें ॥३॥ तुका ह्मणे आत्महत्या रे घातकी । थोर होते चुकी नारायणीं ॥४॥

संसाराच्या तावडीतून जराही उसंत मिळत नाही, सतत मनात हाच एक उद्योग-व्याप चालू असतो. देवधर्म सगळा कोपऱ्यात पडून राहतो, आणि विषयसुखांचाच सतत गोंधळ माजलेला असतो. रात्रंदिवस घालवूनही कुटुंबाचे समाधान पुरेसे होत नाही, आणि परमेश्वराचे दर्शन मात्र दुर्मिळ होऊन बसते. तुकाराम महाराज म्हणतात, अरे, ही तर स्वतःच स्वतःचा घात करून घेण्यासारखी गोष्ट आहे - नारायणाकडे दुर्लक्ष करणे ही फार मोठी चूक आहे.