आहाकटा त्याचे करिती पितर । वंशीं दुराचार पुत्र जाला ॥१॥ ॥ध्रु.॥ गळेचिना गर्भ नव्हे चि कां वांज । माता त्याची लज्जा लावी पापी ॥२॥ परपीडे परद्वारीं सावधान । सादर चि मन अभाग्याचें ॥३॥ न मिळतां निंदा चाहडी उपवास । संग्रहावे दोष सकळ ही ॥४॥ परउपकार पुण्य त्या वावडें । विषाचे तें कीडें दुग्धीं मरे ॥५॥ तुका ह्मणे विटाळाची च तो मूर्ति । दया क्षमा शांति नातळे त्या ॥६॥

अरेरे, ज्याचे पूर्वज त्याच्यामुळे हळहळत राहतात, असा दुराचारी पुत्र या वंशात जन्माला आला आहे. त्यापेक्षा गर्भपात झाला असता किंवा आई वांझच राहिली असती तर बरे झाले असते - हा पापी मुलगा आपल्याच आईला लाज आणतो. दुसऱ्याला त्रास देण्यात आणि परस्त्रीच्या नादी लागण्यातच तो सदैव दक्ष असतो, त्याचे अभागी मन फक्त अशाच गोष्टींत रमते. निंदा-चहाडी करायला संधी मिळाली नाही, तर तो जणू उपाशीच राहतो - सगळे दुर्गुण गोळा करण्यात तो पुढे असतो. परोपकार आणि पुण्यकर्म त्याला अजिबात आवडत नाहीत - जसा विषातून जन्मलेला किडा दुधातही जगू शकत नाही, तसा त्याचा स्वभाव चांगुलपणाशी जुळतच नाही. तुकाराम महाराज म्हणतात, तो जणू अशुद्धतेची प्रत्यक्ष मूर्तीच आहे - दया, क्षमा आणि शांती त्याच्या जवळपासही फिरकत नाहीत.