माझी पाठ करा कवी । उट लावी दारोदार ॥१॥ ॥ध्रु.॥ तंव तया पारखी शिव । लाजे ठाव सांडितां ॥२॥ उष्टावळी करूनि जमा । कुंथुनि प्रेमा आणितसे ॥३॥ तुका ह्मणे बाहेरमुद्रा । आहा च गोविंदीं न सरती ॥४॥

एखादा ढोंगी बैरागी दारोदार जाऊन कपाळाला भस्म-उटी लावतो आणि आपली महती सांगत फिरतो, पण खरी परीक्षा झाली की मात्र जागा सोडून पळून जाताना त्याला लाज वाटते. लोकांची उष्टी-शिळी अन्नं गोळा करत, कण्हत-कुंथत तो वरवरचे प्रेम-भाव दाखवत राहतो. तुकाराम महाराज म्हणतात, अशी नुसती बाह्य आव आणणारी माणसे प्रत्यक्षात गोविंदापर्यंत कधीच पोचत नाहीत - खरी भक्ती केवळ बाह्य देखाव्याने साधत नाही.