उपाधीच्या नांवें घेतला शिंतोडा । नेदूं आतां पीडा आतळों तें ॥१॥ ॥ध्रु.॥ काशासाठीं हात भरूनि धुवावे । चालतिया गोवे मारगासि ॥२॥ काय नाहीं देवें करूनि ठेविलें । असे तें आपुलें ते ते ठायीं ॥३॥ तुका ह्मणे जेव्हां गेला अहंकार । तेव्हां आपपर वोळविले ॥४॥

उगीचच्या उपाधीमुळे आतापर्यंत त्रास सहन केला, पण आता मात्र अशी पीडा स्वतःजवळ फिरकूही देणार नाही. उगाच कशासाठी हातपाय हलवून एखादी गोष्ट पूर्ण मिळवावी, ज्यामुळे उलट आपल्याच वाटचालीत अडथळे निर्माण व्हावेत? देवाने काय ठेवलेले नाही? जे खरोखर आपले आहे, ते त्याच्या त्याच्या जागी असतेच, आपोआप मिळतेच. तुकाराम महाराज म्हणतात, जेव्हा अहंकार नाहीसा होतो, तेव्हाच 'स्व' आणि 'पर' हा भेदच मिटून जातो, सगळे एकरूप वाटू लागते.