बाईल सवासिण आई । आपण पितरांचे ठायीं ॥१॥ ॥ध्रु.॥ थोर वेच जाला नष्टा । अवघ्या अपसव्य चेष्टा ॥२॥ विषयांचें चर्वण । केली आयुष्याची गाळणी ॥३॥ तुका ह्मणे लंडा । नाहीं दया देव धोंडा ॥४॥

बायको सुवासिनी - म्हणजे नवरा जिवंत असलेली स्त्री - असूनही जणू ती विधवा झाल्यासारखी स्थिती आणून ठेवली, स्वतः मात्र जणू आधीच मेल्यासारखा वागत राहिला. फार मोठा नाश ओढवून घेतला, त्याचे सगळे वागणे उलटेच-चुकीचेच ठरले. विषयसुखांचाच सतत जोगवा घेत, त्याने आपले आयुष्य हळूहळू वाया घालवले, जणू गाळून टाकले. तुकाराम महाराज म्हणतात, अशा नीच, निर्दय माणसाला देवही जणू दगडासारखा निर्जीव वाटतो - त्याला खरी श्रद्धाच नसते.