दानें कांपे हात । नावडे तेविशीं मात ॥१॥ ॥ध्रु.॥ कथी चावटीचे बोल । हिंग क्षीरीं मिथ्या फोल ॥२॥ न वजती पाय । तीर्था ह्मणे वेचूं काय ॥३॥ तुका ह्मणे मनीं नाहीं । न ये आकारातें कांहीं ॥४॥

दान देताना त्याचा हात कापू लागतो - कंजूषपणामुळे - दानाबद्दल बोललेलेही त्याला आवडत नाही. तो नुसत्याच वायफळ गप्पा मारतो, त्याचे बोलणे दुधात हिंग टाकल्यासारखे खोटे आणि पोकळ असते. तीर्थयात्रेला जायला त्याचे पाय निघतच नाहीत, तो म्हणतो 'त्यासाठी पैसे-वेळ कशाला खर्च करायचा?' तुकाराम महाराज म्हणतात, जे मनातच नसते, ते कधीच प्रत्यक्षात उतरत नाही - आचरणात येत नाही.