कानडीनें केला मराठा भ्रतार । एकाचें उत्तर एका न ये ॥१॥ ॥ध्रु.॥ तैसें मज नको करूं कमळापति । देई या संगति सज्जनांची ॥२॥ तिर्ने पाचारिलें इल बा ह्मणोन । येरु पळे आण जाली आतां ॥३॥ तुका ह्मणे येरा येरां जें विच्छिन्न । तेथें वाढे सीण सुखा पोटीं ॥४॥

एक कानडी भाषा बोलणारी बाई, आणि तिचा मराठी बोलणारा नवरा - दोघांनाही एकमेकांचे बोलणे अजिबात कळत नाही. हे कमळापती - विठ्ठला - माझी अवस्था अशी करू नकोस, मला सज्जनांची, संतांची संगत दे. ती त्याला आपल्या भाषेत हाक मारते 'इकडे ये' म्हणून, आणि तो बिचारा घाबरून पळून जातो, 'आता हे काय झाले' म्हणत. तुकाराम महाराज म्हणतात, जिथे दोघांमध्ये अशी विसंगती-संवादाचा अभाव असतो, तिथे सुखाऐवजी नुसताच त्रास आणि शीण वाढत राहतो.