सुख पाहतां जवापाडें । दुःख पर्वता एवढें ॥१॥ ॥ध्रु.॥ धरीं धरीं आठवण । मानीं संताचें वचन ॥२॥ नेलें रात्रीनें तें अर्धे । बाळपण जराव्यार्धें ॥३॥ तुका ह्मणे पुढें । घाणा जुंपे जसा मूढ ॥४॥

सुखाकडे पाहिले तर ते जवसाच्या दाण्याएवढे लहान असते, पण दुःख मात्र पर्वताएवढे प्रचंड असते. हे नेहमी लक्षात ठेवा, संतांचे वचन खरे माना. आयुष्यातला निम्मा काळ तर झोपेतच निघून जातो, आणि उरलेल्यातलाही बराचसा भाग बालपण आणि म्हातारपणातच संपतो. तुकाराम महाराज म्हणतात, तरीही माणूस मूर्खासारखा घाण्याला जुंपलेल्या बैलासारखा संसारचक्रात गोल गोल फिरतच राहतो.