हाचि नेम आतां न फिरें माघारी । बैसलें शेजारीं गोविंदाचे ॥ १ ॥ घररिघी जालें पट्टराणी वळें । वरिलें सांवळें परब्रह्म ॥ २ ॥ वळियाचा अंगसंग जाला आतां । नाहीं भय चिंता तुका ह्मणे ॥ ३ ॥

हाच माझा निर्धार आहे, आता मी मागे फिरणार नाही; मी गोविंदाच्याच शेजारी जाऊन बसले आहे. त्याच्या घरात प्रवेश करून मी जणू त्याची पट्टराणी झाले आहे; त्या सावळ्या परब्रह्मालाच मी वरलं आहे. आता त्या समर्थाशी माझं इतकं घट्ट नातं जुळलं आहे - तुकाराम म्हणतात, आता कसलंच भय किंवा चिंता उरलेली नाही.