तीळ जाळिले तांदुळ । काम क्रोध तैसे चि खळ ॥१॥ ॥ध्रु.॥ कां रे सिणलासी वाउगा । न भजतां पांडुरंगा ॥२॥ मानदंभासाठीं । केली अक्षरांची आटी ॥३॥ तप करूनि तीर्थाटन । वाढविला अभिमान ॥४॥ वांटिलें तें धन । केली अहंता जतन ॥५॥ तुका ह्मणे चुकले वर्म । केला अवघा च अधर्म ॥६॥

जसे भाजलेले तीळ किंवा तांदूळ पुन्हा उपयोगाचे राहत नाहीत, तसेच काम आणि क्रोध हे दुर्गुणही माणसाला आतून बिघडवून टाकतात. अरे, पांडुरंगाची भक्ती न करता उगीच का वाया शीण करत बसलास? मान-प्रतिष्ठेच्या हव्यासापोटी नुसती शब्दांची, विद्वत्तेची कसरत केलीस. तप आणि तीर्थयात्रा करूनही त्यातून फक्त अहंकारच वाढवलास. जे धन दान केलेस, तेदेखील आपला अहंपणा जपण्यासाठीच केलेस. तुकाराम महाराज म्हणतात, खरे वर्म तू चुकलास, आणि या सगळ्यातून तू फक्त अधर्मच केलास.