संवसारतापें तापलों मी देवा । करितां या सेवा कुटुंबाची ॥१॥ ॥ध्रु.॥ ह्मणऊनी तुझे आठविले पाय । ये वो माझे माय पांडुरंगे ॥२॥ बहुतां जन्मींचा जालों भारवाही । सुटिजे हें नाहीं वर्म ठावें ॥३॥ वेढियेलों चोरीं अंतर्बाह्यात्कारीं । कणव न करी कोणी माझी ॥४॥ बहु पांगविलों बहु नागविलों । बहु दिवस जालों कासाविस ॥५॥ तुका ह्मणे आतां धांव घालीं वेगीं । ब्रीद तुझें जगीं दीननाथा ॥६॥

हे देवा, कुटुंबाची जबाबदारी पार पाडता पाडता मी संसाराच्या तापाने पूर्ण होरपळून गेलो आहे. म्हणूनच मी तुझ्या पावलांची आठवण काढली आहे - ये गं माझ्या माये पांडुरंगा, आईसारखा धावून ये. अनेक जन्मांपासून मी हे ओझे वाहत आलो आहे, यातून सुटका कशी करावी हे वर्मच मला माहीत नाही. आतून-बाहेरून चोरांनी - वाईट प्रवृत्तींनी - मला घेरले आहे, आणि माझी कणव कोणालाच येत नाही. खूप भरकटलो, खूप लुटला-नागवला गेलो, आणि खूप दिवस मी तळमळत, कासावीस होत राहिलो. तुकाराम महाराज म्हणतात, आता मात्र लवकर धावत ये - गरीबांचा नाथ हेच तुझे जगात ब्रीद आहे, ते खरे करून दाखव.