भोरप्याने सोंग पालटिलें वरी । बक ध्यान धरी मत्स्यालागीं जैसें ॥१॥ ॥ध्रु.॥ टिळे माळा मैंद मुद्रा लावी अंगीं । देखों नेदी जगीं फांसे जैसे ॥२॥ ढीवर या मत्स्या चारा घाली जैसा । भीतरील फांसा कळों नेदी ॥३॥ खाटिक हा स्नेहवादें पशु पाळी । कापावया नळी तया साठीं ॥४॥ तुका ह्मणे तैसा भला मी लोकांत । परी तूं कृपावंत पांडुरंगा ॥५॥

एखादा भोंदू माणूस वरवर आपले सोंग बदलतो - जसा बगळा माशांसाठी टपून बसताना ध्यानस्थ असल्याचा आव आणतो. तो अंगावर टिळे, माळा, ढोंगी खुणा मिरवतो, जेणेकरून आतला सापळा-कावा जगाला दिसू नये. जसा कोळी माशांना आमिष टाकतो, पण आतला गळ त्यांना कळू देत नाही. जसा खाटीक प्रेमाचा आव आणून जनावर पाळतो, पण शेवटी त्याचा गळाच कापायचा असतो. तुकाराम महाराज म्हणतात, कदाचित लोकांसमोर मीही असाच 'चांगला' भासत असेन, पण हे पांडुरंगा, तूच खरा कृपाळू आहेस - माझ्या मनातले खरे सत्य फक्त तुलाच कळते.