कंठीं कृष्णमणी । नाहीं अशुभ ते वाणी ॥१॥ ॥ध्रु.॥ हो का नर अथवा नारी । रांड तयें नांवें खरी ॥२॥ नाहीं हातीं दान । शूरपणाचें कांकण ॥३॥ वाळियेली संतीं । केली बोडोनि फजिती ॥४॥ तुका ह्मणे ताळ । नाहीं त्याची अवकळा ॥५॥

गळ्यात कृष्णमणी - तुळशीची माळ - घातली, तरी जर वाणीत अशुभ, कठोर शब्द असतील, तर त्या माळेचा काय उपयोग? मग तो पुरुष असो वा स्त्री, त्याला खरोखर अभागी हेच नाव शोभते. त्याच्या हातून दानही घडत नाही, आणि पराक्रमाचा गौरवही त्याला मिळत नाही. संतांनी अशा माणसाला वाळीत टाकलेले असते, त्याचे डोके भादरून जाहीर फजिती केलेली असते. तुकाराम महाराज म्हणतात, अशा माणसाला कुठलाही ताळमेळ, कुठलीही प्रतिष्ठा उरत नाही - हीच त्याची खरी अवकळा.