माया ब्रह्म ऐसें ह्मणती धर्मठक । आपणासरिसे लोक नागविले ॥१॥ ॥ध्रु.॥ विषयीं लंपट शिकवी कुविद्या । मनामागें नादें होऊनि फिरे ॥२॥ करुनी खातां पाक जिरे सुरण राई । करितां अतिरेक दुःख पावे ॥३॥ औषध द्यावया चाळविलें बाळा । दावूनियां गुळा दृष्टीपुढे ॥४॥ तरावया आधीं शोधा वेदवाणी । वांजट बोलणीं वारा त्याचीं ॥५॥ तुका ह्मणे जयां पिंडाचें पाळण । न घडे नारायणभेट तयां ॥६॥

माया म्हणजेच ब्रह्म असे म्हणणारे हे धर्माच्या नावाखाली फसवणूक करणारे ठक असतात, त्यांनी स्वतःसारखेच इतर लोकांनाही लुबाडलेले असते. असा विषयलंपट माणूस चुकीची शिकवण देतो, तो स्वतःच्याच मनाच्या नादाला लागून भटकत राहतो. जिरे, सुरण, मोहरी वापरून बनवलेले अन्नही अति खाल्ले तर त्रासच होतो - कशाचाही अतिरेक दुःखालाच कारणीभूत ठरतो. जसे लहान मुलाला औषध द्यायचे असेल तर आधी त्याला गुळाचे आमिष दाखवून भुलवतात - कडू सत्यही गोड करून सांगावे लागते - तसेच खरी शिकवण नीट समजावून द्यावी लागते. तरून जायचे असेल तर आधी वेदवाणीचा, खऱ्या ज्ञानाचा शोध घ्या, आणि पोकळ, निरर्थक बडबड टाळा. तुकाराम महाराज म्हणतात, जे फक्त स्वतःच्या देहाचेच पालनपोषण करण्यात गुंतलेले असतात, त्यांना नारायणाची भेट कधीच घडत नाही.