मृगजळ दिसे साचपणा ऐसें । खोटियाचें पिसें ऊर फोडी ॥१॥ ॥ध्रु.॥ जाणोनि कां करा आपुलाले घात । विचारा रे हित लवलाहीं ॥२॥ संचित सांगातीं बोळवण सवें । आचरलें द्यावें फळ तेणें ॥३॥ तुका ह्मणे शेखी स्मशान तोंवरी । संबंध गोवरी अंगीं सवें ॥४॥

मृगजळ खरे वाटावे, तसे या खोट्या जगाचे आकर्षण भासते, आणि या भ्रमापायी माणसाचे मन तुटून जाते. मग कळत असूनही स्वतःचाच घात का करून घ्यायचा? विचार करा, लवकर आपले खरे हित ओळखा. मृत्यूसमयी फक्त आपले संचित - जमा झालेले कर्म - आणि आचरण हेच सोबतीला येते, त्याचेच फळ भोगावे लागते. तुकाराम महाराज म्हणतात, शेवटी स्मशानापर्यंत या शरीराची सोबत फक्त गोवऱ्यांचीच - चितेच्या लाकडा-गोवऱ्यांचीच - राहते.