सर्वस्वाचा त्याग तो सदा सोंवळा । न लिपे विटाळा अग्नि जैसा ॥१॥ ॥ध्रु.॥ सत्यवादी करी संसार सकळ । अलिप्त कमळ जळीं जैसे ॥ घडे ज्या उपकार भूतांची ते दया । आत्मस्थिति तया अंगीं वसे ॥२॥ नो बोले गुणदोष नाइके जो कानीं । वर्तोनि तो जनीं जनार्दन ॥३॥ तुका ह्मणे वर्म जाणितल्याविण । पावे करितां सीण सांडीमांडी ॥४॥

जो सर्वस्वाचा त्याग करतो, तो नेहमी शुद्ध आणि पवित्र राहतो - अग्नीला जसा कोणताही विटाळ चिकटत नाही, तसा तो कधी अशुद्ध होत नाही. जो सत्याने वागून संसार करतो, तो कमळाच्या फुलासारखा पाण्यात राहूनही पाण्यापासून अलिप्त राहतो. ज्याच्या हातून सर्व प्राण्यांवर उपकार घडतात आणि ज्याला त्यांची खरी दया येते, त्याच्या अंगी खरी आत्मस्थिती (स्वतःची खरी ओळख) वसते. जो दुसऱ्यांचे गुण-दोष बोलत नाही, कानांनी ऐकतही नाही, आणि असे वागत लोकांमध्ये राहतो - तोच खरा जनार्दन (देव) होय. तुकाराम महाराज म्हणतात - हे खरे रहस्य न कळल्यामुळे माणूस नुसता देखावा करत थकून जातो.