चित्तीं धरीन मी पाउलें सकुमार । सकळ बिढार संपत्तीचें ॥१॥ ॥ध्रु.॥ कंठीं धरिन मी नाम अमृताची वल्ली । होईल राहिली शीतळ तनु ॥ पाहेन श्रीमुख साजिरे सुंदर । सकळां अगर लावण्यांचें ॥२॥ करिन अंगसंग बाळकाचे परी । बैसेन तों वरी नुतरीं कडिये ॥३॥ तुका ह्मणे हा केला तैसा होय । धरिली मनें सोय विठोबाची ॥४॥

मी माझ्या मनात देवाची कोमल, सुंदर पावले साठवून ठेवीन - तीच सर्व संपत्तीचे खरे घर आहेत. मी माझ्या कंठात नामरूपी अमृताची वेल जपून ठेवीन, त्यामुळे माझे शरीर शांत आणि शीतल राहील. मी त्या सुंदर, सुबक श्रीमुखाचे दर्शन घेईन - जे सर्व सौंदर्याचे मूळ खाण आहे. मी बाळ जसे आईला बिलगते तसे देवाला बिलगेन, आणि जोपर्यंत समाधान होत नाही तोपर्यंत त्याच्या कडेवरून खाली उतरणारच नाही. तुकाराम महाराज म्हणतात - जसा मनात निश्चय केला तसेच घडते - मी माझे मन विठोबाकडेच वळवले आहे.